പറഞ്ഞു വന്നത് ‘സില് സില’ എന്നൊരു ആല്ബത്തെക്കുറിച്ചാണ്. കലയുടെ,സംഗീതത്തിന്റെ ലാവണ്യരീതികളുമായി ഒട്ടും പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല സില് സില ആല്ബം. പക്ഷെ അങ്ങിനെ ഒരു ആല്ബം ചെയ്തു എന്നൊരു കാരണത്താല് അതിന്റെ സംവിധായകനെ മലയാളി തെറിവിളിക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട് നാളു കുറേയായി. തെറിവിളികള് കേട്ടാല് തോന്നും മലയാളത്തില് ഇതുവരെ ഇതുപോലെ നിലവാരമില്ലാത്ത ഒരു സംഗീത ആല്ബം ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന മട്ടാണ്. വരുന്നവനും പോകുന്നവനും കയറി തെറിവിളീ, തല്ല്, ചവിട്ടു നാടകം. ഗൂഗിളോ മറ്റു ഇന്റര്നെറ്റ് ദായകരോ കൊടൂക്കുന്ന സൌജന്യ സേവനത്തിലിരുന്നാണ് ഒരുത്തനെ മലയാളി ചന്നം പിന്നം ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയത്. അതൊരു നിലവാരമില്ലാത്ത ആല്ബം എന്നല്ലാതെ അതിന്റെ സംവിധായകനെ തെറിവിളിക്കാന് മാത്രം അതില് കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് ഈ ലേഖകനു തോന്നിയിട്ടില്ല. നിലവാരമില്ലാത്ത ഒരു കലാസൃഷ്ടിയെ തെറീവിളീക്കാമെങ്കില് ആദ്യം വിളിക്കേണ്ടത് ഇവിടെ സിനിമ എന്ന പേരില് ഇടക്കിടക്ക് പടച്ച് വിടുന്ന സാധനങ്ങളേയും അതിന്റെ പിന്നണിക്കാരേയുമാണ്. ഈയടുത്ത കാലത്ത് ഇറങ്ങിയ ചില സിനിമകളെ താരതമ്യം ചെയ്തു നോക്കിയാല് അതിനേക്കാളുമൊക്കെ ഏറെ മുകളില് തന്നെയാണ് സില് സില. യാതൊരു സംശയവുമില്ല. എന്തിനു സിനിമ? മുന്പ് ഇറങ്ങിയ മറ്റു സംഗീത ആല്ബങ്ങളെ നോക്കു. കോഴിക്കോട് , മലപ്പുറം, കണ്ണൂര് എന്നി ഉത്തരകേരളത്തില് നിന്ന് പടച്ചു വിടുന്ന ‘മാപ്പിളപ്പാട്ടുകള്’ എന്ന പേരിലുള്ള അശ്ലീല ആല്ബങ്ങളുമായി നോക്കുമ്പോള് സില് സില ഭേദം തന്നെയാണ്.. കേരളത്തില് ഹിറ്റായ ‘ഖല്ബാണ് ഫാത്തിമ’ എന്ന ആല്ബത്തില് മാവേലിയുടെ ശരീരത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന നായകന്/ഗായകന് അവന്റെ കാമുകിയുടെ നിക്കാഹിനു പാട്ട് പാടുന്നു.പാട്ടിനവസാനം താന് കെട്ടാന് പോകുന്ന പെണ്ണിന്റെ കാമുകനാണ് മുന്നില് നിന്ന് പാടുന്നതെന്നറിഞ്ഞ് നായികയെ കെട്ടാന് വന്നവന്, മാതാപിതാക്കളെ-സമുദായ ആചാര്യന്മാരെ-നാട്ടുകാരെ സാക്ഷിയാക്കി താനിട്ട വള ഊരി അവളെ കാമുകനൊപ്പം പറഞ്ഞയക്കുന്നു. ഏതു ലോകത്തിലാണ് ഇത് നടക്കുന്നത്. ഇതിനേക്കാള് വലിയ അശ്ലീലം വേറെന്തുണ്ട്? മാത്രമല്ല ഖല്ബാണ് ഫാത്തിമയിലെ നായകന്/ഗായകനെ നോക്കു. കുടവയറും, പഞ്ചാരക്കുട്ടപ്പന്റെ മീശയും ഹെയര്സ്റ്റൈലും ഉള്ള ഒരുത്തന്, അവനേക്കാളും ശരീര ഭംഗി ഉണ്ട് സില് സിലയിലെ ഹരിശങ്കറിന്.
സില് സിലയെ ന്യായീകരിക്കുകയല്ല ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഹരിശങ്കറിനോട് മലയാളി ചെയ്തത് നീതീകരിക്കപ്പെടൂമോ എന്നതാണ്. അയാളുടെ പേര്സണല് മൊബൈലിലേക്കും വീട്ടിലേക്കും വീട്ടുകാരേയും വരെ തെറിവിളീക്കാന് ഹരിശങ്കര് എന്തു തെറ്റു ചെയ്തു? സൂര്യനെല്ലി കേസിലേയും അതുപോലുള്ള ഡസന് കണക്കിനു പെണ് വാണിഭകേസുകളിലേയും മുഖ്യപ്രതികളോട് പോലും മലയാളി ഇതുപോലെ തെറിവിളിച്ചിട്ടില്ല. എന്തേ വിളിച്ചില്ല. അന്നൊക്കെ മലയാളിയൂടെ പ്രതികരണശേഷി എവിടെപോയി? ഹരിശങ്കറിനെ തെറിപറഞ്ഞ്, മെയിലും, ബ്ലോഗും, ഗൂഗിള് ബസ്സും ഒക്കെ എഴുതിയിറക്കിയവര്ക്ക് മലയാളിയുടെ പെണ് വാണിഭത്തെക്കുറിച്ചും, മദ്യപാനത്തെക്കൂറിച്ചും, പീഡനങ്ങളെക്ക്കുറിച്ചും എന്തേ എഴുതാന് കഴിയാതെ പോയി? മൈനര് ആയ ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ പീഡിപ്പിച്ച മന്ത്രിയുള്ള നാടാണ് നമ്മുടേത്. ആ മന്ത്രിയേയോ അത്തരം പ്രവര്ത്തങ്ങളേയോ പൊതുവിലോ എന്തേ വിമര്ശന വിധേയമാക്കാന് പറ്റാതെ പോയി? ഇവരൊക്കെ ഈ കേരളത്തില് ചെയ്തതില് കൂടുതലാണോ ഒരു സംഗീത ആല്ബം കൊണ്ട് ഹരിശങ്കര് ചെയ്തത്?
മലയാളത്തില് സിനിമ-സീരിയല്-ആല്ബം, ഇതിന്റെയൊക്കെ നിര്മ്മാണപ്രക്രിയയില് പിന്നണിയില് നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാത്തവരല്ല മലയാളികളരാരും. കള്ളിനും പെണ്ണിനും വേണ്ടി സിനിമ,സീരിയല് എടുക്കുന്നവര് മുതല്, സീരിയലില് അഭിനയിച്ചതിന്റെ പേരില് മാര്ക്കറ്റില് വില കൂട്ടി സ്വയം വില്ക്കുന്ന അഭിനേത്രികളുള്ള നാടാണ് കേരളം. ഒരു സംഗീത ആല്ബത്തിന്റെ പണിപ്പുര അറിയാന് ആല്ബം നിര്മ്മിച്ചവരോട് ചോദിച്ചാല് മതി. ഒരു സീരിയല് നടിയോ, വേശ്യയോ അതുമല്ലെങ്കില് ഏതെങ്കിലുമൊരു ‘സെറ്റപ്പോ’ ഒപ്പിച്ചെടുത്ത് അവളേയും കൂട്ടി മൂന്നാറിലും വാഗമണ്ണിലും നെല്ലിയാമ്പതിയിലും പോയി രണ്ടു നാള് ചിലവിട്ട് മൂന്നാം ദിവസം കാമറവെച്ച് വായില് തോന്നിയത് ഷൂട്ട് ചെയ്ത് ആല്ബമാക്കി ഇറക്കുന്നവരാണ് പലരും. ഉത്തരകേരളത്തില് ഗള്ഫില് നിന്നും ലീവിനു വന്ന കഴപ്പുമൂത്ത ചെറുപ്പക്കാര് സ്വയം കാശുമുടക്കി സ്വയം നായകനായും ആല്ബത്തില് അഭിനയിക്കുന്നത് കലയോടുള്ള പ്രേമം മൂത്തിട്ടൊന്നുമല്ല. അരക്കെട്ടിലെ കഴപ്പു തീര്ക്കാന് വേണ്ടിത്തന്നെയാണ്. ആ തിരിച്ചറിവാണ് മലയാളിക്കുണ്ടാവേണ്ടത്. അല്ലാതെ പത്തു പൈസ പ്രതിഫലം വാങ്ങാതെ ചുരുങ്ങിയ ചിലവില് ഒരു ആല്ബം എടൂക്കാന് ശ്രമം നടത്തിയ ഒരു ചെറുപ്പകാരനെ തെറിവിളീക്കുകയല്ല ചെയ്യേണ്ടത്. ആല്ബം മോശമാണെങ്കില് തെറിവിളിച്ചോളു, പക്ഷെ, കേരളത്തിലെ കലാ രംഗത്ത് നിലവിലെ എല്ലാ അശ്ലീല സൃഷ്ടികളോടും പ്രതികരണം നടത്തിയിട്ടു വേണം അല്ലെങ്കില് ഇതിനോടൊപ്പാം ചെയ്തിട്ടുവേണം ഗൂഗിള് ബസ്സിറക്കാനും ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റിറക്കാനും
ഒരു പക്ഷേ നാളെ ഹരിശങ്കറെന്ന ചെറുപ്പക്കാരന് മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയുമായി വിജയം കണ്ടെത്തിയാല് ഇന്നലെ തെറിപറഞ്ഞവനൊക്കെ പറഞ്ഞതു വിഴുങ്ങി ഹരിശങ്കറിനു ജയ് വിളിക്കാനും മടിക്കില്ല. മേള, സ്ഫോടനം,മുതല് ഏതാനുംചിത്രങ്ങളില് നായകനായി അഭിനയിച്ചപ്പോള് മമ്മൂട്ടിയെ നോക്കി മലയാളി പറഞ്ഞത് “ ഹാ ! കൊള്ളാം ഈ ഞൊണ്ടിക്കാലനാണോ നായകനാകാന് പോകുന്നത്? ബെസ്റ്റ്. “ അതേ മമ്മൂട്ടി കഠിനാദ്ധ്വാനം കൊണ്ട് താരമായപ്പോള് ചന്തി കഴുകികൊടൂക്കാന് വരെ തയ്യാറായി പലരും. മമ്മൂട്ടിയുടെ നടത്തം ഒരുത്തനും ഒരു പോരായ്മയായി തോന്നിയില്ല. ഇതേ അവസ്ഥതന്നെയായിരുന്നു മോഹന്ലാലിനും. പെണ്ണൂങ്ങളെപ്പോലുള്ളവന്, തടിയന്, തോളു ചെരിഞ്ഞവന് ഇവനൊക്കെ താരമോ എന്ന ചോദിച്ചിരുന്നവര് തന്നെ കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോള് ലാലേട്ടന്റെ ചെരിഞ്ഞ തോളില് കയ്യിട്ട് ഫോട്ടോയെടുക്കാന് തുടങ്ങി. സുരേഷ് ഗോപിക്കും ദിലീപിനും വരെ ഇങ്ങിനെയൊക്കെത്തന്നെയായിരുന്നു. ദിലീപിന്റെ പടങ്ങള് തുടരെ വിജയിച്ചപ്പോഴും ‘’ഈ കുള്ളന് ചെക്കനൊക്കെ മലയാള സിനിമയില് എന്തൂട്ട് ചെയ്യാനാ?” എന്ന് പരിഹസിച്ചിരുന്നവര് പോലും ദിലീപിന്റെ ഫാന്സ് അസോസിയേഷന്സ് ആയി. നയന് താര തമിഴില് തുണിയഴിക്കാന് തുടങ്ങിയെന്നും പറഞ്ഞ് മലയാളി എന്നാ ബഹളമായിരുന്നു നാലു വര്ഷം മുന്പ്. ഇപ്പോള് സൌത്ത് ഇന്ത്യയില് കോടികള് വിലമതിക്കുന്ന ഒരേയൊരു താരത്തിന്റെ പകിട്ട് കണ്ട് ‘മലയാളിയുടെ അഭിമാനം’ എന്ന് പറയാന് ഒരു ഉളുപ്പുമില്ല. മംഗ്ലീഷ് പറയുന്ന കൊച്ച് എന്ന പരാതിയായിരുന്നു രജ്ഞിനു ഹരിദാസിനു. ഇപ്പോള് രജ്ഞിനിയുടെ ഫോട്ടോ വച്ചിട്ടാണ് പൂജ. ഒരുത്തനെ കണ്ണടച്ച് വിമര്ശിക്കാനും തെറിവിളിക്കാനും ചവിട്ടിത്താഴ്ത്താനും പിന്നീട് ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് വിഴുങ്ങാനും ഇന്ന് മാറ്റിപ്പറയാനും മലയാളിക്ക് യാതൊരു നാണക്കേടുമില്ല. എന്നു വെച്ചാല് വിജയിച്ചു നില്ക്കുന്നവന്റെ ഒപ്പം നില്ക്കാനും സ്തുതിപാടാനും മാത്രമേ ഈ കേരളത്തില് ആളെ കിട്ടൂ. തോറ്റവന്റെ, തോല്ക്കുന്നവന്റെ കൂടെ ആരും വരില്ല. അവന്റെ നിഴലല്ലാതെ. ഒരുത്തനെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്താന് പറ്റുന്ന ഒരു അവസരം കിട്ടിയാല് അതെത്ര ഗംഭീരമായിട്ടും മലയാളി ചെയ്തു കൊടുക്കും. പക്ഷെ താഴ്ത്തപ്പെട്ടവന് അക്ഷീണ പരിശ്രമത്താല് നാളെയെങ്ങാനും ഉയിര്ത്തെഴുന്നേറ്റാല് പറഞ്ഞതൊക്കെ വിഴുങ്ങി അവന് ജയ് വിളിക്കാനും മലയാളിക്ക് യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ല. കാരണം നട്ടെല്ലിന്റെ സ്ഥാനത്തു പി വി സി പൈപ്പു ഫിറ്റു ചെയ്ത മൈഗുണാഞ്ചന്മാരാണ് മലയാളിയെന്ന് എത്രയോ കാലം മുതലേ തെളിയിച്ചതാണ്.
ഇങ്ങനെ രണ്ടു തന്തക്ക് പിറന്ന സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് മലയാളിക്ക് ദ്വന്ദവ്യക്തിത്വം അല്ലെങ്കില് ഡ്യുവല് പേര്സണാലിറ്റി ഉണ്ട് എന്ന് മനശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര് പറയുന്നത്
